25 January 2022 Gelecek Geçmişin Ürünüdür

Roma’nın Bilinmeyen Ölüleri Nasıl Yeraltı Mezarı Azizleri Oldu?

Yeraltı mezarları azizleri kilise reformlarının başladığı yıllarda kuşkusuz kilisenin en dahiyane fikirlerinden biriydi. Protestanlar tarafından defnedilen, tahrip edilen kutsal kalıntıların yerine Roma mezarlığından seçilmiş iskeletler getirildi.

31 Mayıs 1578’de Roma’daki bağ işçileri, Via Salaria’nın altında uzun zamandır unutulmuş geniş bir yeraltı mezarlığı ağına giden bir geçit buldular. Coemeterium Jordanorum (Ürdün Mezarlığı) ve çevresindeki yeraltı mezarları, MS birinci ve beşinci yüzyıllara tarihlenen, Hristiyanlığın ilk günlerinden kalma bir mezar yeriydi.

Bu yeraltı mezarları bulunduğunda, Katolik Kilisesi yıllardır Reform ile mücadele ediyordu. Bazı insan kalıntılarına yüzyıllardır kutsal emanetler olarak saygı duyulurken, Protestan Reformcular kutsal emanetleri putperestlik olarak görüp saklama uygulamasını reddettiler. Cesetler toza dönecekti ve buna azizlerin bedenleri de dahildi. Reform boyunca sayısız kalıntı defnedildi, tahrip edildi veya yok edildi.

Emanetler Reformcuların incelemesi altındayken, konu 1563’teki Trent Konseyi’nin Yirmi Beşinci Oturumunda ele alındı. Konsey, kalıntıların Katolik yaşamının önemli bir parçası olduğunu ve yerel kiliselerde, kutsal emanetleri insanları bir arada tutan bir nokta olduğunu savundu. topluluklar için kutsal kalıntılar hâlâ önemliydi. Kutsal olarak görülseler de, kökenleri haklı olarak sorgulandı. Sahtecilik -rastgele kemikler veya kutsal olarak satılan diğer buluntu eşyalar- yaygındı ve kalıntıların dini eserler olarak değerini baltaladı. Sahte ürünlerin satışıyla mücadele etmek için Konsey, ileriye dönük olarak tüm kalıntıların Kilise tarafından doğrulanması gerektiğine karar verdi. 

Fotoğraf: Paul Koudounaris

Kutsal emanetler halk arasında her zaman popüler olmuştu ve yeni kutsal kalıntıların Almanca konuşulan ülkelere taşınması Karşı Reformun bir stratejisi haline geldi. Yok edilenlerin yerine yenilerini koymaları gerekiyordu ama daha fazla azizi nereden bulacaklardı?

Via Salaria’nın altındaki yeraltı mezarlarının keşfi, bir duaya cevap gibi hissettirmiş olmalı. Yeraltı mezarları, ilk Hıristiyanlar, Yahudiler ve bazı pagan Romalılar da dahil olmak üzere yaklaşık 750.000 kişinin kalıntılarını barındırıyordu. Pagan Romalılar arasında ölü yakma daha yaygınken, Hristiyanlar yeniden dirilme olasılığına izin vermek için gömülmek istediler; binlerce kişi keşiflerinden sonra diriltilmiş olsa da, hiçbiri ölümden sonra onları neyin beklediğini tahmin edemezdi.

Saint Coronatus, 1676’da Almanya’nın Heiligkreuztal kentindeki bir manastırda. Fotograf: Shaylyn Esposito

Kilisenin kalıntılara ihtiyacı vardı ve onları buldular. Hıristiyan şehit olduğuna inanılanların cesetleri Katakombenheiligen, Yeraltı Mezarı Azizleri olarak tanındı . Kanonlaştırılmadıkları ve kimlikleri bilinmemekle birlikte, bu bedenler ilk Hıristiyanlar ile Reform sonrası Kilise arasındaki bağlantıyı göstermek için kullanıldı. Bu bağlantı aracılığıyla Katolik doktrininin temel gerçeğini sembolize edecek ve kiliselerinin yağmalanmasından sonra zarar gören Katolik topluluklar arasında morali yükselteceklerdi.

Ama kimlikleri bilinmiyorsa şehit olduklarını nasıl ispat edebilirler? Zulüm sırasında öldükleri için birçoğunun şehit olduğu varsayıldı, ancak kime sorulduğuna bağlı olarak başka işaretler de vardı – bazıları şehitlerin kemiklerinin daha tatlı koktuğuna inanırken, diğerleri dünya dışı bir parıltıya sahip olduklarını iddia etti. Kilise, Trent Konseyi’nden sonra daha bilimsel kimlik belirleme yöntemleri kullanmaya karar vermiş olsa da, yeraltı mezarlarındaki koşullar idealden daha azdı. En yeni kemikler o noktada hala bin yıldan daha yaşlıydı ve herhangi bir tanımlayıcı plak veya taş çoktan gitmişti. Daha da kötüsü, birçok ceset, işgalcilerin yağmacılarından korunmak için yıllar içinde taşınmıştı.

Fotoğraf: Paul Koudounaris

Bulunan kemiklerin Hristiyan, hatta şehit oldukları kesin olarak tanımlanamadı, bu nedenle çevredeki taşlardaki büyük ölçüde okunaksız gravürlere dayandılar. İsimlerden ortak yazıtlara kadar herhangi bir nedenle orada olabilecek bir büyük M harfi veya bir palmiye yaprağı tasviri bulduklarında, bunu bir şehit mezarı bulduklarına kanıt olarak aldılar. 1560’larda başka bir yeraltı mezarlığı araştırması sırasında, bir Augustinerinnen keşiş orada en fazla üç tanımlanabilir şehit olduğu sonucuna vardı, ancak sonraki yüzyılda 200.000’e kadar olduğu söylendi.

Bulundukları anda, kalıntılar kuzeye doğru yol almaya başladı. On altıncı ve on yedinci yüzyıllarda Reform’dan etkilenen Almanca konuşulan ülkelere kaç tane iskelet ve tek tek kemik gönderildiğini tahmin etmek imkansız, ancak talep o kadar yüksekti ki Kilise, kazıları yönetmek için yeni bir ofis oluşturmak zorunda kaldı. yeraltı mezarlarının yanı sıra tüm süreci denetlemek için Kutsal Ayinler ve Törenler Cemaati’ni başlatmak. Azizlerin popülaritesi Otuz Yıl Savaşları (1618-1648) sonrasında arttı; kiliseler yağmalanan kalıntıları değiştirmek istedi ve varlıklı aileler de onları dindarlığın sembolü olarak satın aldı.

Fotoğraf: Paul Koudounaris

Onlar kesinlikle statü sembolleriydi. İskeletlere Latince isimler verildi ve kafatasından metatarsa ​​kadar altın ve mücevherlerle süslendi. Dekorasyon çeşitliydi, ancak çoğu zaman abartılı oldu. Mücevherler gerçek ya da pahalı taklitlerdi ve iskeletler, altın iplikle işlenmiş kadife ve ipek elbiseler giymişti. Birkaçına gümüş plaka zırh bile verildi.

Sonuç ne kadar çarpıcı olursa olsun, ölü bedenleri süslemekten daha çok yeraltı mezarlığı azizleri inşa etmek vardı. O kadar eski olan kemikler, ustaca ele alınması ve yeniden inşa edilmesini gerektiriyordu, bu yüzden kalıntıların korunmasında uzmanlaşmış rahibelere verildi. Manastırlarının çoğu, dekoratif sanatlardaki ustalıkları ile biliniyordu ve Katakombenheiligen’in bugünkü durumu, onların becerilerinin ve bağlılıklarının bir kanıtıdır.

Aziz Valerius.
Aziz Valerius. Fotoğraf: Paul Koudounaris

Restorasyon ve dekorasyon, tamamlanması yıllar alabilecek hassas bir süreçti. Kemikler tutkalla güçlendirildi, boyandı ve neredeyse şeffaf ipek tül veya tül katmanlarıyla korundu. Eksik parçalar balmumu, ahşap veya kartonpiyer ile yeniden oluşturuldu. Kafataslarının eksik veya çok hasarlı olduğu durumlarda, seramik veya ahşap ve alçı ile değiştiriliyordu.

On dokuzuncu yüzyılda  hastalıklı ve utanç verici olarak görülen birçoğunun mücevherleri çıkarıldı, saklandı ya da yok edildi. Bir zamanlar Avrupa’yı dolduran tüm yeraltı mezarlığı azizlerinden sadece yüzde onu kaldı ve çok azı halk tarafından görülebiliyor. Dini önemlerinin yanı sıra, çarpıcı sanat eserleridir ve tarihin, bazıları için potansiyel olarak tartışmalı olsa da, yine de hatırlamaya değer bir bölümünü temsil ederler.

Banner
Benzer Yazılar

İskandinavya’da şahin avcılığını betimleyen en eski figür ortaya çıkarıldı

17 Aralık 2021

17 Aralık 2021

Kuzey Avrupa’da, birkaç buluntu dışında şimdiye kadar fazla karşılaşılmayan şahin avcılığını betimleyen, şahin tutan taçlı bir figür bulundu. Norveç’in başkenti...

Ardahan Şeytan Kalesi Keşfedilmeyi Bekliyor

14 Ağustos 2021

14 Ağustos 2021

Eski adı Rabat olan Yıldırımtepe köyünde bulunan Ardahan Şeytan Kalesi keşfedilmeyi bekliyor. Ardahan Şeytan Kalesi her ne kadar Urartu döneminde...

Artvin Demirkapı/Arılı kaya resimleri Tunç Çağı Dönemi göçerleri hakkında bilgi veriyor

12 Aralık 2021

12 Aralık 2021

Kaya resimleri bizlere dönemin göçer topluluklarının sosyo-kültürel yapısı, dini inanç ve ritüelleri, düşün dünyası ve içinde bulunduğu doğası hakkında eşsiz...

Çanakkale Müzesi 1911 yılında 10 bin kuruş ödenekle kurulmuş

5 Ocak 2022

5 Ocak 2022

Osmanlı Devleti müzecilik tarihi denilince akla Osman Hamdi Bey ve İstanbul Arkeoloji Müzeleri gelir. Osman Hamdi Bey’in özverili çalışmalarının bir...

Anadolu’da bulunmuş en eski lületaşı eser; Çavlum Mühürü

18 Temmuz 2021

18 Temmuz 2021

Eskişehir Alpu Ovası’nda yer alan Çavlum Köyü kurtarma kazılarında ortaya çıkarılan damga mühür, Anadolu’da bulunmuş en eski lületaşı eseri özelliği...

İtalya’da ölü hediyeli 10.000 yıllık mezar ortaya çıkarıldı

15 Aralık 2021

15 Aralık 2021

Mezolitik dönem insan topluluklarının ölü gömme biçim ve ritüelleri hakkında yeni bilgiler kazandıran buluntulara bir yenisi daha eklendi. Avrupa’nın ölü...

Dünya’nın ikonik mimari harikaları nasıl görünüyordu?

16 Ocak 2022

16 Ocak 2022

Dünya’nın ikonik mimari harikaları Parthenon, Güneş Piramidi, Largo Arjantin Tapınağı, Knossos Sarayı ve Luksor Tapınağı gibi anıtların ilk günlerindeki ihtişamlı hallerini...

İslam Öncesi Arabistan’da Tapınılan Tanrıçalar

20 Aralık 2021

20 Aralık 2021

İslam öncesi Arabistan’da, Al-lat, Manat (Manah olarak da adlandırılır) ve Al-Uzza, Hubal ile birlikte Mekke panteonunun başlıca tanrıları olan üç...

Dünyanın çatısında en eski insan izleri bulundu

21 Ekim 2021

21 Ekim 2021

Dünyanın çatısı olarak kabul edilen Tibet’te Çinli bilim insanları tarih öncesi çağlara ait bilinen en eski insan izlerini keşfettiler. 2018...

Suriye’de Batı Hun İmparatorluğu’na ait yazıt bulundu

18 Eylül 2021

18 Eylül 2021

Suriye’nin Rakka kenti yakınlarında bulunan Sura Antik Kenti’nde, Batı Hun İmparatorluğu’na ait bilinen en eski yazıt ortaya çıktı. Suriye’de yaşanan...

Irak’ta 1300 yıllık Emevi Camisi bulundu

28 Kasım 2021

28 Kasım 2021

İslam peygamberi Hz. Muhammed’in ölümünden sonra İslam devletini 4 halife (Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali)...

İran’ın efsanevi harap şehri “Susa”

12 Ağustos 2021

12 Ağustos 2021

Antik Susa, dünyanın en eski şehirlerinden biridir. Elam, Pers ve Part imparatorlukları eskiden, şimdi çağdaş Shush şehri tarafından sınırlanan şehre hükmetmişlerdi....

Great Northern Museum da renkli yedi Roma sunağı

13 Kasım 2021

13 Kasım 2021

Antik dünyanın artık çok renkli olduğunu biliyoruz. Ancak bu renkler sadece cübbeler ve diğer giysilerle sınırlı kalmamış, heykeller ve binalar...

Gümüş Yatakları Tunç ve Antik Çağ’da Gücün Kaynağıydı

19 Aralık 2021

19 Aralık 2021

Tarihte mal alım satımında ilk olarak takas yöntemi kullanıldı. İlerleyen zamanlarda ise değerli ve az bulunan maddeler alışverişte yer aldı....

Dante’nin Ölümünden 700 Yıl Sonra El Yazısı Notları Bulundu

12 Temmuz 2021

12 Temmuz 2021

İtalyan şair ve bilim insanı Dante Alighieri, evrensel edebiyatın en büyük başyapıtlarından biri olarak kabul edilen La Commedia (İngilizce’de İlahi...

Yorumlar
Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Mail bültenimize katılmak için e-posta adresinizi yazınız.