Şu anda güney Rusya’da bulunan Bronz Çağı doğa pastoralistleri, daha önce düşünülenden daha kısa mesafeler kat ettiler. Hint-Avrupa dillerinin bu bölgeden gelmiş olabileceğine inanılıyor ve bu bulgular, teknik ve tarımsal yeniliklerin Avrupa’ya nasıl yayıldığına dair yeni sorular ortaya çıkarıyor. Basel Üniversitesi’nin katılımıyla uluslararası bir araştırma ekibi bu konuda bir makale yayınladı.
Tunç Çağı boyunca (yaklaşık MÖ 3900 – 1000), çobanlar ve aileleri kuzeye Kafkasya’nın yamaçlarını ve bozkırlarına taşıyarak yanlarında koyun, keçi ve sığırlarını götürdüler. Hint-Avrupa dillerini, yerli atlar ve metal silahlar gibi teknik yenilikleri Avrupa’ya getiren Hint-Germen gruplarının bu bölgeden çıkmış olabileceği düşünülüyor.
Şimdiye kadar uzmanlar, bu teknoloji transferinin bu hareketli kırsal toplulukların uzun mesafeli göçlerine ve ticaret bağlantılarına dayandığını ve bu hareketliliğin Orta Doğu ile Avrupa’yı birbirine bağladığını varsaydılar. Basel Üniversitesi’nin katılımıyla uluslararası bir araştırma ekibi bu toplulukların gerçekten bu kadar uzun mesafeler kat edip etmediğini sorguladılar. Çalışmalarını da Plos One dergisinde yayınladılar.
Beslenme, düşük hareketlilik seviyelerini ortaya çıkarır
Araştırmacılar, göçleri hakkında sonuçlar çıkarmak için Bronz Çağı doğal toplumlarının rejimlerini yeniden oluşturdular. Analizleri, Kafkasya yaylalarında ve kuzeye komşu bozkırlarda bulunan mezar höyüklerinden ve mezarlardan alınan iskelet kalıntılarına dayanıyordu. Basel Üniversitesi’nde misafir Profesör Kurt Alt, “Bu insan kemikleri ve dişleri arkeolojik hazinelerdir” diyor. “Ekonomik stratejiler, bunlarla ilişkili hareketlilik modelleri ve sosyal farklılaşma hakkında daha derin bir anlayış kazanmak için temel kaynaklardır.”
Araştırma ekibi, sekiz bölgeden alınan 150 kişinin iskelet kalıntılarından kemik kolajeninde ki izotopik karbon ve nitrojen bileşimini analiz etti. Buluntular, MÖ 5000 ila 500 yılları arasında bir döneme kadar uzanıyor. Ayrıca bilim adamları bu verileri 50 hayvanın kemik kolajenindeki izotopik oranları ve o zamanın yerel bitki örtüsü ile karşılaştırdı.
Görünüşe göre, bu grupların yiyeceklerinin esas olarak kalıntılarının bulunduğu manzaralardaki gıda maddelerine dayanıyordu.
Çalışmanın ortak yazarı olan Basel Üniversitesi Çevre Bilimleri Bölümü’nden Sandra Pichler, “Topluluklar görünüşte kendi ekolojik alanları içinde kaldılar ve bozkır, orman bozkırları veya daha yüksek bölgeler arasında geçiş yapmadılar” diye açıklıyor. İzotop analizine göre et, süt ve süt ürünleri bu bireylerin temel yiyeceklerinin büyük bir bölümünü oluştururken, yabani bitkiler tarafından da destekleniyordu. Tunç Çağı’nın sonuna kadar, diyetleri daha çok ekili tahıllara dayalı olmaya başladı, muhtemelen bu bakımdan ana mahsul darı idi.
Teknoloji transferi
“Bu çalışmanın bulguları, Kafkas topluluklarının çok hareketli olmadıklarını ve büyük ölçekli göçlere girişmediklerini ima ediyor, bu da MÖ 4. ve 3. bin yılların vagonlar veya metal silahlar gibi devrim niteliğindeki teknik yeniliklerinin başka yollarla aktarıldığını gösteriyor.”
Zamanın doğal toplulukları daha kısa mesafelerde hareket etselerdi, teknolojiler bir gruptan diğerine metal silahlar, bronz işlenmesi ve atların evcilleştirilmesi bilgisini aktaramazdı.
https://www.sciencedaily.com/releases/2020/10/201021111553.htm Sitesinden çeviri yapılmıştır.
