İskitlerin korkunç savaşçılar olarak tarihi 2.000 yıldan daha eskiye dayanıyor ve şimdi çok kurumlu bir antropolog ekibinin araştırması, onların acımasız savaşçılar olduğunu doğruluyor.
Araştırmacılar, İskit savaşçılarının oklarını mağlup ettikleri düşmanlarının derisinden yapılmış deri kılıflarda taşıdıklarını keşfettiler.
İskitler (MÖ 6. ila 3. yüzyıllar), eski Avrasya bozkırlarında vahşi doğaları ve binicilik ustalıklarıyla tanınan göçebe bir halktı. Hayatları, dolaştıkları vahşi, geniş manzaralarla derinden iç içe geçmişti. Zorlu ortamla uyum içinde yaşayarak, savaşçılar ve yetenekli biniciler olarak müthiş bir ün kazandılar.
Göçebe yaşam tarzları, bozkırın sürekli değişen koşullarına uyum sağlayarak sürekli hareket halinde oldukları anlamına geliyordu. Yüksek hızlarda dörtnala koşarken at sırtından isabetli atış yapabilen uzman okçulardı – bu onları savaşta zorlu kılan bir beceriydi.
Araştırmacılar, açık erişim sitesi PLOS ONE’da bildirilen projelerinde, Yunan tarihçi Herodot’un İskit savaşçılarının belirli davranışlarıyla ilgili bir hesabını test ettiler.
Herodot, göçebe savaşçıların kurbanlarının kafataslarını içki bardağı olarak kullandıklarını, düşmanlarının kanını içtiklerini ve kafa derilerini el havlusu olarak kullandıklarını bildirdi. “Birçoğu da ölü düşmanlarının sağ ellerinin derisini, tırnaklarını ve titremeleri için her şeyini çıkarıyor ” diye yazdı.
Şimdiye kadar Herodot’un sözüne güvenmek zorunda kaldık, ancak yeni bir çalışmanın yazarları nihayet bu boz iddialar için bilimsel doğrulama sağladılar. Araştırmacılar, güney Ukrayna’daki 14 farklı İskit bölgesinden elde edilen 45 deri örneğindeki proteinleri analiz etmek için bir dizi teknik kullanarak her bir deri parçasının alındığı türü belirleyebildiler.
Araştırmacılar, çeşitli paleoproteomik teknikler kullanarak 14 İskit kazı alanından toplanan 45 deri örneğini analiz ettiler. At, sığır, keçi veya koyun derisinden yapılan ikisi hariç hepsinin kökenini belirleyebildiler. Diğer ikisinin Herodot’un söylediklerini destekleyecek bir insan kaynağı vardı.
Bununla birlikte, araştırmacılar inceledikleri iki kılıfta insan derisinden elde edilen deri parçaları keşfettiler. İki insan derisi deri örneğinin daha fazla incelenmesi, bunların yalnızca tüylerin üst kısımlarında kullanıldığını ortaya çıkardı; Tüylerin geri kalanı hayvan derisinden yapılmıştır.
İskitlerin deri için insan derisini ilk kullananlar olmadığını belirtmek önemlidir. İnsan derisi, cilt ciltçiliği ve ürkütücü eserlerin yaratılması da dahil olmak üzere tarih boyunca çeşitli amaçlar için kullanılmıştır. Öte yandan, İskitler arasında insan derisinin keşfi, kültürel uygulamaları hakkında değerli bilgiler sağlar.
Bir teoriye göre, deri üretiminde insan derisinin kullanılması dini veya ritüelistik inançlarla bağlantılı olabilir. İskitler, sıklıkla ayrıntılı cenaze törenlerini ve mezarlara değerli eşyaların dahil edilmesini içeren karmaşık cenaze uygulamalarıyla tanınıyorlardı. İnsan derisi derisi, ölen kişiyi onurlandırmak veya anmak için kullanılmış olabilir.
Diğer bir olasılık da, insan derisinin kullanılmasının düşmanları fethetmenin veya onlara hükmetmenin bir yolu olmasıdır. İskitler, komşu kabilelerle sık sık çatışan yetenekli savaşçılardı. Yenilen düşmanların derilerinden deri eşyalar yaratmak, güçlerini ortaya koymanın ve rakiplerini korkutmanın bir yolu olabilirdi.
Araştırmacılar, sonuçlarının yalnızca tarih öncesi İskit savaşçıları hakkındaki efsaneleri doğrulamakla kalmayıp, aynı zamanda savaşçıların titremelerini kolayca erişilebilen malzemelerden yaptıklarını da gösterdiğini öne sürüyorlar.
DOI: 10.1371/journal.pone.0294129
Kapak fotoğrafı: Brandt ve diğerleri / PLOS ONE / CC BY 4.0
