Batı Dünyası, Samuray savaşçılarını doğaları gereği erkek olarak görmeye başlamadan çok önce kadın samuraylar vardı. Bu kadın samuraylar erkek meslektaşları kadar güçlü, tehlikeli ve en az onlar kadar ölümcüldüler.
Kadın samuraylar Onna-bugeisha olarak biliniyorlardı. Kendilerini savunma ve saldırı manevralarında erkeklerle aynı şekilde eğitim almaktaydılar. Kadınlar için özel olarak tasarlanmış bir kılıcı kullanmak üzere eğitildiler. Erkeklerden daha kısa boyları göz önüne alındığından daha iyi denge sağlamaları için Naginata adı verilen kılıçlar kullandılar.
Yıllarca erkek samuraylarla birlikte savaştılar, aynı standartlara tabi tutuldular ve aynı görevleri yerine getirmeleri bekleniyordu.
İlk kadın samuray savaşçılarından biri İmparatoriçe Jingu’dur.
Kraliçe Jingu, MS 200 yılında Kore’ye bir savaş düzenledi ve yönetti. Kadınların erkeklerden sonra geldiği ve onlara boyun eğmeleri, evde kalma ve çocuk bakıcısı rolünü oynaması gerektiği şeklindeki yaygın geleneksel fikre rağmen, Jingu gibi kadınlar için istisnalara izin verildi. Güçlü ve bağımsız kabul edilen bu kadınlar, erkek samuraylarla birlikte savaşmaya teşvik edildiler.
İmparatoriçe Jingu yolu açtıktan sonra, bir başka Onna-bugeisha adı yükseldi.
1180 ile 1185 arasında, iki yönetici Japon klanı arasında bir savaş çıktı. Genpei Savaşı, birbirini yönetmeleri gerektiğine inanan Minamoto ve Tiara klanlarını içeriyordu. Sonunda, Minamoto öne çıktı, ancak Tomoe Gozen olmasaydı, onlarda olmayabilirdi.
Savaşmaya başladıklarında İmparatoriçe Jingu 10, Tomoe Gozen 11 yaşındaydı.
Savaş alanında inanılmaz bir yeteneğe ve son derece yüksek bir zekaya sahip olarak tanımlandılar. Savaşta okçuluk ve ata binme becerisinin yanı sıra uzun, geleneksel bir samuray kılıcı olan katana kullanma ustalığını da gösterdiler.
Tomoe Gozen, naginata’yı iyi kullandığı gibi yakın dövüşte Kaiken hançerini de oldukça iyi kullanıyordu. (Kaiken hançeri 10 inç uzunluğa sahip çift kenarlı bir bıçaktır.)
Tomoe Gozen, Savaş alanı dışında da aynı derecede korkutucuydu. Birlikleri içgüdülerine güvenerek onun emirlerini dinledi. Siyasetle uğraştı ve yetkinliğinin haberi hızla Japonya’ya yayıldı. Çok geçmeden Minamoto klanının efendisi Tomoe Gozen’i Japonya’nın ilk kadın generali olarak onurlandırdı.
Tomoe Gozen ise onu hiç hayal kırıklığına uğratmadı. 1184’te, 300 samurayı 2.000 Tiara klan savaşçısına karşı savaşa götürdü ve hayatta kalan beş kişiden biriydi. Aynı yıl Awazu Savaşı sırasında Musashi klanının en önemli savaşçısı Honda no Moroshige’yi yendi, başını kesip kafasını askerlerinin önüne attı.
Tomoe Gozen’in savaştan sonraki kaderi hakkında çok az şey biliniyor. Bazıları onun kaldığını ve ölümüne cesurca savaştığını söylüyor. Diğerleri onun Morosige’nin kafasınıda alarak at sırtında gittiğini iddia ediyor. Savaştan sonra hiçbir belge ortaya çıkmamış olsa da, onun bir samuray arkadaşıyla evlendiği ve ölümünden önce bir rahibe olduğunuda söylentiler arasındadır.
Tomoe Gozen’in saltanatından sonraki yüzyıllar boyunca Onna-bugeisha gelişti. Kadın savaşçılar, samurayların büyük bir bölümünü oluşturdu, köyleri korudu ve genç kadınları savaş sanatı ve naginata kullanımı konusunda eğitmek için Japon İmparatorluğu çevresinde bir çok okul açtılar. Japonya’nın her yerine yayılmış birçok farklı klan olmasına rağmen, hepsinde samuray savaşçıları vardı ve hepsi Onna-bugeisha’ya açıktı.
Sonunda, iktidardaki Tokugawa klanı ile İmparatorluk sarayı arasında 1868’de yaşanan huzursuzluk döneminde, Nakano Takeko adlı 21 yaşındaki Onna-bugeisha tarafından yönetilen Joshitai olarak bilinen bir grup özel kadın savaşçı birliği kuruldu.
Takeko’nun muhtemelen Joshitai’nin lideri olarak atanmasından önce çekilmiş bir fotoğrafı.
Takeko, geleneksel silahın daha kısa ve daha hafif versiyonu olan naginata’yı kullanmak için iyi eğitilmişti. Buna ek olarak, dövüş sanatları eğitimi almış ve babası İmparatorluk sarayında yüksek rütbeli bir memur olduğu için hayatı boyunca en iyi eğitimleri almıştı.
Onun komutası altında, Joshitai erkek samurayları takip ederek Aizu Savaşı’na girdi. Erkek savaşçıların yanında cesurca savaştılar, yakın dövüşte bir çok erkek savaşçıyı öldürdüler. Ne yazık ki, en yetenekli Onna-bugeisha bile bu savaşta hayatta kalamadı. Takeko savaşta yere düşünce vücudunun düşman ödülü olarak alınmaması için kız kardeşinden kafasını kesmesini istedi. Kız kardeşi, başını Aizo Bangemachi tapınağındaki bir çam ağacının köklerine gömerek onun son dileğini yerine getirdi. Daha sonra onuruna bir anıt inşa edildi.
Takeko, son büyük kadın samuray savaşçısı olarak kabul edilir. Aizu Savaşıda, Onna-bugeisha’nın son savaşı olarak kabul edilir. Kısa bir süre sonra, feodal Japon askeri hükümeti Shogunate düştü ve liderliği devralmak üzere İmparatorluk sarayını terketti.
Onna-bugeisha devri sona erse de, Takeko’dan sonra kadın savaşçılar yine var oldular. 1800’lü yıllarda kadınlar geleneksel cinsiyet rollerine meydan okumaya devam ettiler ve savaşlara katıldılar.
Bu arada dünyanın geri kalanı, samuray savaşçılarının büyük, güçlü erkekler olduğuna inanmayı seçti. İnanmak istedikleri gibi, kadınların itaatkar olduğuna ve Onna-bugeisha’nın efsanevi mirasını tarih sayfalarına etkili bir şekilde gömdükleri fikrini benimsediler.
